w pewnym ogrodzie zoologicznym 3 7 zwierząt stanowią ssaki

litra, aby zmieScila sie w nich zawartošé piet- 10 3. W pewnym ogrodzie zoologicznym — zwierzat stanowia ssaki, ptaki stanowia X. Pozosta\e zwierzeta to ptazy. wszystkich zwierzat, a gady 35 a) Jaka czešé wszystkich zwierzat w tym zoo stanowia plazy? ssaków stanowia drapieŽniki. Uzupehij poniŽsze b) W tym ogrodzie zoologicznym 15 Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy podmiotów prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 6. Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w ogólnokrajowych organizacjach społecznych, których statutowym celem W ogrodzie zoologicznym jest 800 zwierząt spośród których 20% Drapieżniki.Ile jest drapieżników w tym zoo? 20%… Natychmiastowa odpowiedź na Twoje pytanie. Polnische Frau In Deutschland Sucht Mann. Zwierzęta w ZOO w Warszawie Wszystkie Ssaki Ptaki Gady Płazy Ryby Bezkręgowce Prezentujemy ssaki, które dostępne są w Zoo w Warszawie i można je zobaczyć w ogrodzie prawie cały rok. Pamietaj, że niektóre ekspozycje mogą być przeniesione i mogą być niedostępne na okres zimowy. Poniższa lista może nie być pełna. Jeżeli chcesz je zobaczyć na żywo, sprawdź tutaj godziny otwarcia Zoo w Warszawie. Foka Szara Gepard Kangur Rudy Niedźwiedź Brunatny Słoń Afrykański Szympans Walabia Benetta Wielbłąd Dwugarbny Struś afrykański Lew afrykański Bizon Żyrafa Jaguar Lemur katta Wydra europejska Bongo Pawian płaszczowy Pigmejka Goryl nizinny Sajmiri Zebra równikowa Mrówkojad olbrzymi Tygrys Sumatrzański Nosorożec indyjski Okapi (Okapia johnstoni) – afrykański jednorożecOkapi – tajemnicze zwierzę, żyjące w tropikalnych lasach deszczowych Ituri znajdujących się w Demokratycznej Republice Konga w Afryce Centralnej. Najbliżej spokrewnione z żyrafą, a przypominające zebrę, przez swoją niezwykłą ostrożność, a co za tym idzie trudność w uchwyceniu, przez wiele lat nazywane było „afrykańskim jednorożcem”. Niewielu szczerze wierzyło, że naprawdę istnieje… KlasyfikacjaGromada: ssaki (Mammalia)Rząd: parzystokopytne (Artiodactyla)Rodzina: żyrafowate (Giraffidae)Rodzaj: OkapiaGatunek: okapi (Okapia johnstoni)Okapi spokrewnione jest z żyrafą, choć bardziej przypomina zebrę…WystępowanieOkapi występuje wyłącznie na niewielkim terytorium dżungli w centralnej Afryce. Zamieszkuje ono lasy Ituri, które znajdują się na północnym wschodzie Demokratycznej Republiki naturalneOkapi najlepiej czują się na wysokości od 500 do 1000 metrów Czasem jednak zdarza się je spotkać na wyższych terenach, szczególnie w górzystych, wschodnich partiach lasów deszczowych. Ze względu na bardzo duży poziom opadów, na terenach ich występowania, sierść okapi jest mocno natłuszczona, aby nie przyjmowała wody. Dzięki temu ma także piękny aksamitny i błyszczący występowania okapi ograniczają warunki naturalne: na wschodzie są to tereny górskie, na południowym wschodzie bagna, na zachodzie bagniste lasy, a na północy sawanna. Najczęściej można je spotkać terytorium Epulu, Wamba oraz Parku Narodowym Okapi (fr. Parc National de la Ocapi) położonym w Lesie Równikowym Ituri (fr. La forêt équatoriale de l’Ituri).Okapi najlepiej czują się na wysokości od 500 do 1000 metrów okapi jest dość niezwykła i zasługuje na uwagę. Pomimo że zwierzę to najprawdopodobniej było doskonale znane starożytnym Egipcjanom, o czym świadczą rysunki przedstawiające okapi pochodzące z tamtego okresu, Europejczycy odkryli okapi dopiero w 1901 wiele lat ludzie z Europy przybywający do Afryki słyszeli o tajemniczym zwierzęciu, jednak nigdy go nie widzieli. Z tego powodu okapi było nazywany „afrykańskim jednorożcem”.Dopiero brytyjskiemu gubernatorowi Ugandy – sir Henry’emu Johnstonowi – udało się udokumentować istnienie okapi. Stało się do dzięki zdobyciu przychylności tubylców, którzy naprowadzili go na ślad zwierzęcia. Dzięki temu mężczyzna zdobył kawałki skóry zwierzęcia oraz czaszkę. To właśnie na jej podstawie okapi został prawidłowo zaklasyfikowany do krewnych żyrafy. Brytyjskiemu gubernatorowi Ugandy – sir Henry’emu Johnstonowi – udało się udokumentować istnienie okapi 1901 roku..Cechy charakterystyczneOkapi mają czerwonawe, ciemne plecy. Ich charakterystyczną cechą są poziome paski na przednich i tylnych kończynach, co powoduje, że z daleka przypominają zebrę. Takie ubarwienie pomaga młodym śledzić matkę przez gęsty las deszczowy, ale także służy jako jak żyrafy, okapi mają długie nogi i solidne ciało, jednak ich szyje są zdecydowanie co wyróżnia okapi od innych zwierząt jest jego wyjątkowo długi, niebieskawo-szary język, osiągający długość nawet 35 centymetrów. Powoduje to, że zwierzę może czyścić nim swoje powieki oraz uszy – zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz. Samce okapi mają na głowie krótkie, pokryte skórą „wypustki” przypominające rogi. Duże uszy i świetny słuch pomagają zwierzęciu wykryć z daleka uszy i świetny słuch pomagają okapi wykryć z daleka są roślinożerne, ich pokarm stanowią więc liście drzew, pąki, trawy, paprocie, owoce i gatunków roślin spożywanych przez okapi jest trujących dla człowieka. RozmnażanieOkapi łączą się w pary wyłącznie w czasie okresu rui. Ich zachowania godowe to lizanie oraz ocieranie się trwa około 14-15 miesięcy (420-450 dni), a na świat przychodzi jedno młode – zawsze w porze deszczowej. Waży ono około 16 kilogramów i mierzy 80 swoich narodzin młode okapi opuszczają po 2 miesiącach od przyjścia na świat. Dopiero wówczas są gotowe do ucieczki przed drapieżnikiem. Długość życia okapi to około 15 okapi osiąga 35 cm długości. Zwierzę może czyścić nim swoje powieki oraz życiaOkapi są uważane za zwierzęta dzienne, chociaż ostatnio wykonane zdjęcia mogą przeczyć takiej tezie. Uchwycono bowiem osobnika, który jadł liście z drzew o 2:33 nad ranem – oznacza to, że okapi mogą być także aktywne w jest jednak, że okapi prowadzą samotniczy tryb życia i spotykają się jedynie w celu rozmnażania. Wyjątek stanowi tu matka ze swoimi młodymi. Średnio na km2 przypada jedynie 0,6 zwierzęcia. Okapi lubi żyć w ciszy i spokoju. Ze względu więc na ograniczanie jego środowiska naturalnego przez przestrzenny rozwój siedzib ludzkich, są problemy ze zmniejszającą się populacją prowadzą samotniczy tryb życia i spotykają się jedynie w celu mają kilka sposobów na oznaczanie swojego terytorium. Służy do tego głównie smolista substancja wytwarzana przez gruczoły zapachowe oraz mocz. Samce chronią swojego terytorium, jednak pozwalają samicom przejść przez nie w celu znalezienia na wolnościChociaż okapi nie został zaklasyfikowany jako zwierzę zagrożone wyginięciem, ze względu na wciąż pomniejszający się obszar stanowiący jego środowisko naturalne, populacja okapi cały czas się zmniejsza. Szacuje się, że na świecie żyje od 10 do 20 tysięcy ma przepiękną atłasową sierść, dzięki dużej ilości gruczołów w niewoliOkapi to z pewnością wyjątkowy okaz w każdym ogrodzie zoologicznym, szczególnie, jeśli weźmiemy pod uwagę trudność w utrzymaniu go w niewoli. Już Tomek Wilmowski na początku XX wieku, podczas swojej wyprawy do Afryki, miał za zadanie taki okaz pochwycić – patrz 2011 roku w ogrodach zoologicznym na całym świecie było zaledwie 155 okapi. Większość z nich znajdowała się w zoo na terenie Ameryki Północnej i Europy, dwa osobniki w Republice Południowej Afryki i siedem okazów w Japonii. Natychmiast po odkryciu okapi przez Europejczyków, chciał je mieć każdy ogród zoologiczny. Pierwsze próby transportu były jednak wyjątkowo nieudane i wiązały się z wysoką śmiertelnością – głównie przez rygory podróży i stres. Pierwszy żywy okaz przybył do Europy w 1918 roku, czyli dopiero po 17 latach od się, że na świecie żyje od 10 do 20 tysięcy osobników (Okapia johnstoni)Długość ciała od głowy do podstawy ogona: 1,9 do 2,5 mWysokość w kłębie: od 1,5 do 2 mDługość ogona: od 30 do 42 cmWaga: od 200 do 350 kgDługość życia: ok 15 latOkapi (Okapia johnstoni).Okapi – ciekawostkiOkapi został objęty ochroną już po 31 latach od odkrycia przez Europejczyków – w 1932 był godłem nieistniejącego już Międzynarodowego Towarzystwa żywe okazy okapi udało się sprowadzić do Europy dopiero w 1918 roku – po 17 latach od ich okapi osiąga 35 cm długości. Zwierzę może czyścić nim swoje powieki oraz książce „Przygody Tomka na Czarnym Lądzie” Alfreda Szklarskiego, tytułowy bohater (Tomek Wilmowski) łowi do ogrodów zoologicznych rzadkie gatunki zwierząt, takie jak goryle oraz legendarne wówczas (początek XX wieku) Afryki Artykuł dotyczy regulacji prawnych, odnoszących się do szczególnej kategorii zwierząt, jakimi są zwierzęta utrzymywane w ogrodach zoologicznych - w kontekście ich ochrony humanitarnej. W jego ramach poruszone zostaną zagadnienia odnoszące się do idei ochrony humanitarnej, kwestii związanych z jej ograniczeniem wyłącznie do zwierząt kręgowych, a także warunkami jakie spełniać muszą ogrody zoologiczne dla zapewnienia ochrony zwierząt w nich żyjących, stanu przestrzegania przepisów prawnych związanych z ochroną humanitarną zwierząt utrzymywanych w ogrodach zoologicznych oraz skutków związanych z ich naruszeniem – zarówno na płaszczyźnie prawa administracyjnego, jak i karnego. Szczegóły Kategoria: Ekologia i środowisko W świadomości dużej części społeczeństwa funkcjonuje nieprawdziwe przekonanie, że ogrody zoologiczne to miejsca, gdzie zwierzęta nie czują się dobrze i są nieszczęśliwe. Obecnie podstawowym celem tego typu miejsc jest ochrona zagrożonych gatunków i przygotowanie ich do wtórnego zasiedlenia w naturalnym środowisku. Dlatego duży nacisk kładzie się na stworzenie im odpowiednich warunków bytowych, jak najbardziej zbliżonych do naturalnych. Rola współczesnych ogrodów zoologicznych Podstawowym celem nowoczesnych ogrodów zoologicznych jest ochrona zagrożonych lub wymarłych w naturze populacji wielu gatunków zwierząt. Oczywiście nie wszystkie zwierzęta mieszkające w ZOO podlegają tej kategorii. Wynika to z edukacyjnej i naukowej funkcji tego typu miejsc, jak również z potrzeby utrzymania istniejących już zbiorowości. W Europie ogrody zoologiczne spełniające międzynarodowe standardy są zrzeszone w Europejskim Stowarzyszeniu Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (European Association of Zoos and Aquaria, EAZA) lub w organizacjach narodowych. W Polsce większość miejskich ogrodów zoologicznych jest uwzględnionych w specjalnej bazie danych ISIS (International Species Information System), obecnie zastępowanej przez nowoczesny system internetowy ZIMS, które zawierają informacje dotyczące pochodzenia i stanu zdrowia danego osobnika. Hodowla gatunków najbardziej zagrożonych jest koordynowana w ramach programów EEP (European Endangered Species Programme), gdzie poszczególne komitety ustalają, w którym ośrodku dany gatunek znajdzie odpowiednie dla siebie warunki, jakie osobniki powinno się ze sobą połączyć i które mogą się rozmnażać. Co kilka lat wydawany jest podręcznik pielęgnacji, hodowli i leczenia danego gatunku, a kilka razy w roku omawiane są sprawy dotyczące transferów zwierząt, problemów w hodowli oraz w stanie dzikim. Naukowa działalność ogrodów zoologicznych opiera się przede wszystkim na analizie zachowań zwierząt i poprawie ich dobrostanu. Istotną rolę odgrywają też prace nad zachowaniem rezerw genetycznych oraz badania z zakresu anatomii, fizjologii i medycyny weterynaryjnej. Polskie ogrody zoologiczne aktywnie uczestniczą w czynnej ochronie rodzimej fauny oraz angażują się w prace na rzecz uświadomienia społeczeństwu, a zwłaszcza młodzieży, potrzeby tego typu działań, organizując różnego rodzaju zajęcia dydaktyczne z zakresu biologii i ochrony środowiska. Dobrostan zwierząt w ogrodach zoologicznych Jednym z podstawowych celów współczesnych ogrodów zoologicznych jest aktywny udział w czynnej ochronie zagrożonych gatunków zwierząt. Dlatego bardzo ważne jest zapewnienie im optymalnych warunków utrzymania, możliwie zbliżonych to naturalnych. Pojęcie dobrostanu zwierząt należy rozumieć jako stan zwierzęcia, w którym nie podlega on działaniu niepożądanych sytuacji stresowych oraz wykazuje dobre przystosowanie do warunków, w których żyje. W odniesieniu do ogrodów zoologicznych dobrostan szacuje się na podstawie kryterium behawioralnego i fizjologicznego. Jednak określenie potrzeb dzikich zwierząt wcale nie jest łatwe, a więc i stworzenie sztucznych warunków środowiskach odpowiadających ich potrzebom także może przysparzać pewne problemy. Osobniki gatunków egzotycznych podlegają własnym, często silnie zakodowanym genetycznie rytmom biologicznym. Wykazują określone preferencje dotyczące warunków abiotycznych (np. światło, temperatura, podłoże) i biotycznych (np. zapachy). Zwierzęta w zoo są wystawione na działanie wielu, często nie występujących w ich naturalnym środowisku czynników, takich jak chociażby ograniczenie przestrzeni życiowej, zmiana pokarmu, a przede wszystkim styczność z ludźmi – opiekunami i zwiedzającymi. Najczęstszą przyczyną napięć są błędy w urządzaniu ekspozycji (nieodpowiednia wielkość, niewłaściwe zestawienie grupy zwierząt), czyli stworzenie środowiska, które w sposób nieadekwatny dostarcza bodźców organizmowi zwierzęcemu. Trzeba również pamiętać, że specyfika zachowania się samych zwierząt może powodować, iż trudniej przystosowują się do sztucznych warunków, a co za tym idzie mogą wykazywać zachowania nietypowe, świadczące o obniżeniu dobrostanu. Różnice w typie reakcji często dotyczą bliskich sobie gatunków. Na przykład pingwin peruwiański i żółtooki przejawiają większą nerwowość i lękliwość w kontaktach z człowiekiem niż pingwin białobrewy czy magellański. W szacowaniu dobrostanu zwierząt w ogrodach zoologicznych najważniejszą rolę odgrywa badanie poziomu hormonów stresu i obserwacje zachowania osobników. Wskaźniki behawioralne można tu podzielić na dwie grupy: symptomy szybkiego reagowania na czynniki stresowe (np. rekcja typu „walka-ucieczka”) oraz symptomy, które pojawiają się później, jak przejawy znudzenia, apatia, stereotypie (powtarzalność pewnego typu zachowań), agresja czy samookaleczenie. Trzeba jednak pamiętać, że w odniesieniu do zwierząt przebywających w ogrodach zoologicznych nie można formułować jednoznacznych kryteriów odróżniających zachowania typowe od nietypowych. Osobniki, które cierpią z powodu bólu mogą zachowywać się całkowicie normalnie, co w warunkach naturalnych jest formą swoistego dezinformowania potencjalnego drapieżnika, lub konkurentów w grupie. W przypadku płazów i gadów, u których styl życia i wzorce aktywności są odmienne od tych spotykanych u ssaków i ptaków, określenie symptomów anormalnego zachowania się jest jeszcze trudniejsze. Istotnym czynnikiem mającym wpływ na dobrostan zwierząt w ogrodach zoologicznych jest ich kontakt ze zwiedzającymi. Teoretycznie nie powinien on być stresujący, jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że przedstawiciele dzikich gatunków nie rozwinęły ewolucyjnie zdolności do relacji z dużą ilością głośno zachowujących się ludzi i potrzebują czasu na dostosowanie. Dochodzi wówczas do pewnych rozgraniczeń pomiędzy utrzymaniem dobrostanu zwierząt a realizacją jednego z podstawowych celów ogrodu, jakim jest prezentacja publiczności żywych egzemplarzy fauny. Dlatego bardzo ważna jest odpowiednia konstrukcja wybiegów zapewniająca zwierzętom możliwość schronienia, wyposażona w bariery zabezpieczające przed bezpośrednim kontaktem i uniemożliwiające dokarmianie. Wzbogacenia środowiskowe w ogrodach zoologicznych W pierwszej fazie istnienia nowożytnych ogrodów zoologicznych zwierzęta były utrzymywane w bardzo złych warunkach, często w zbyt małych klatkach, bez dostępu do wybiegów. Traktowano je jak żywe eksponaty muzeum przyrodniczego. Inicjatorem zmian w tym zakresie był niemiecki przyrodnik Carl Hagenbeck, który w 1907 roku stworzył pod Hamburgiem ogród zoologiczny z naturalistycznym wybiegiem imitującym sawannę. Innym rozwiązaniem zaproponowanym przez Hala Markowitza w latach 70. XX wieku, była stymulacja zwierząt w zoo do aktywności za pośrednictwem metody warunkowania instrumentalnego. Polegała ona na nauczeniu zwierzęcia posługiwania się mniej lub bardziej skomplikowanym urządzeniem, w celu uzyskania nagrody. Choć proponowane zadania były dość złożone, to zachowania osobników biorących udział w doświadczeniu miały być jak najbardziej naturalne. Zasadniczym celem podejmowanych działań było skłonienie zwierząt do aktywności typowej dla osobników dziko żyjących i redukcja postaw uznanych za anormalne. Hal Markowitz był twórcą pojęcia „wzbogacenie środowiskowe”, określające ogół czynności zmierzających do poprawy biologicznego funkcjonowania zwierzęcia poprzez modyfikację jego środowiska. Obecnie można wyróżnić następujące typy wzbogaceń stosowanych w ogrodach zoologicznych: społeczne (np. kontakt z innymi zwierzętami i z człowiekiem) zajęciowe (np. oparte na rozwiązywaniu zadania poprzez manipulację) pokarmowe (np. zmiana harmonogramu i sposobu podawania posiłków, modyfikacje w zakresie karmy), fizyczne (np. zmiana fizycznych elementów ekspozycji), sensoryczne (stosowanie różnorodnych bodźców w celu wyzwolenia w zwierzęciu zachowania instynktownego). W praktyce realizacja jednej z wyżej wymienionych metod może dotyczyć praktycznie wszystkich gatunków zwierząt. Oczywiście wprowadzenie wszelkich modyfikacji powinno być wcześniej starannie przemyślane i zaplanowane. Niezbędne jest określenie celu, wybór odpowiedniej techniki wzbogaceń, sposobu realizacji oraz ocena skuteczności. Wzbogacenie środowiskowe może wpływać na zachowanie zwierząt na dwa sposoby. Pierwszy wariant, to stymulowanie zachowania instynktownego, natomiast drugi opiera się na technice warunkowania instrumentalnego, czyli nauki poprzez efekt. Podsumowanie Nowoczesne ogrody zoologiczne to już nie tylko centra rozrywki, ale przede wszystkim placówki zajmujące się ochroną zagrożonych gatunków zwierząt, prowadzące działalność naukową i edukacyjną. W kolekcjach wielu z nich znajdują się osobniki unikatowe, które w naturze nie występują już prawie wcale. Zwierzęta te stanowią cenny, żywy materiał genetyczny, dzięki któremu przy dobrym planowaniu i skoordynowanej hodowli będzie można zasilać populacje żyjące na wolności lub budować nowe. Współczesne ogrody zoologiczne wykorzystują w swojej pracy wiele technik ułatwiających zwierzętom adaptację do nowych warunków środowiskowych. Oczywiście zdarza się, że zwierzęta podlegają stresowi, wynikającemu głównie z działania kombinacji czynników z dominacją wpływu cech sztucznego środowiska i kontaktów ze zwiedzającymi. Jednak coraz więcej ogrodów zaczyna wypuszczać swoje zwierzęta z klatek, próbując odtworzyć fragmenty ich naturalnego świata. Niektóre z nich zajmują powierzchnię nawet ponad 100 hektarów. Można po nich spacerować obserwując z bliska zwyczaje mieszkańców, ponieważ zgodnie z nową ideą w nowoczesnych ogrodach zoologicznych zwierząt się już nie ogląda, ale przygląda się ich zachowaniu i zwyczajom. Dlatego znikają kolejne bariery oddzielające zwierzaki od ludzi, a w ich miejsce pojawiają się konstrukcje ułatwiające ich obserwację nawet pod wodą. Przykładem tego typu rozwiązań są tunele budowane pod basenami dla fok czy hipopotamów, dzięki którym odwiedzający mogą śledzić ich ruchy po zanurkowaniu. Przeciwnicy ogrodów zoologicznych ulegają pewnemu złudzeniu porównując rzekome niedogodności związane z ich bytowaniem sztucznych warunkach środowiskowych z egzystencją osobników żyjących na wolności. Należy jednak pamiętać, że w naturze ogromna ilość zwierząt żyje w stresie wynikającym z ciągłego zagrożenia ze strony drapieżników, że cierpią z powodu rywalizacji z innymi osobnikami, jak również w powodu chorób, głodu i trudnych warunków atmosferycznych. Natomiast realia ogrodu zoologicznego gwarantują im opiekę i względne bezpieczeństwo. Z drugiej strony współczesny świat natury i świat człowieka wzajemnie się przenikają, a kontakt dzikich zwierząt i człowieka staje się coraz bardziej powszechny. Dzięki systematycznemu badaniu i monitorowaniu zachowania się zwierząt w ogrodach zoologicznych będzie można stwarzać warunki, które z jednej strony umożliwią minimalizację ich stresu, a z drugiej usatysfakcjonują odwiedzających. Oprac. Joanna Radziewicz Literatura: Frender-Majewska M.: Nowoczesne zoo – bez krat i klatek. Newsweek z dnia Dobrostan zwierząt w ogrodach zoologicznych a standardy prawne UE/ Teresa Gardocka i in. Warszawa: Dom Wydawniczy "Elipsa", 2014. Kruszewicz Rola ogrodów zoologicznych w ratowaniu ginących gatunków i poprawianiu dobrostanu zwierząt nieudomowionych. Przegląd Hodowlany 2011 nr 11, Kaleta T.: Wzbogacenia środowiskowe a dobrostan zwierząt dzikich w ogrodach zoologicznych. Przegląd Hodowlany 2014 nr 3, Kategorie: Książki / albumy / przyroda Typ okładki: miękka okładka Wydawca: Delta W-Z Oficyna Wydawnicza Wymiary: 13x19 cm EAN: 9788371757884 Ilość stron: 318 Data wydania: 2012-09-06 Jest to data ukazania się towaru w danej wersji na rynku Zamówienia:0 - 99 PLN>99 PLNCzas dostawy: Odbiór osobisty w księgarni 0 zł0 zł1 dzień roboczy InPost Paczkomaty 24/7 (Płatność online) zł0 zł1-2 dni robocze InPost Paczkomaty - Paczka w Weekend (Płatność online) zł0 zł1-2 dni robocze Poczta Polska (Płatność online) zł0 zł3-5 dni roboczych Poczta Polska (Płatność za pobraniem) zł0 zł3-5 dni roboczych Kurier UPS (Płatność online) zł0 zł1 dzień roboczy Kurier UPS (Płatność za pobraniem) zł0 zł1 dzień roboczy Wysyłka zagranicznaSprawdź szczegóły > 26,50 zł 32,10 zł Oszczędzasz 5,60 zł Czy wiecie, dlaczego surykatki ciągle stają słupka? I dlaczego samice tupai można nazwać wyrodnymi matkami, gdyż swoje młode karmią tylko co dwa dni przez pięć minut? Dlaczego sambary indyjskie są odporne na rośliny trujące? A słonie uprawiają rodzaj kultu zmarłych? I wreszcie, że wyraki potrafią skoczyć na wysokość 40 razy większą, niż wynosi długość ich ciała? Ssaki z różnych stron świata naprawdę potrafią nas stale zaskakiwać! Zamieszczenie recenzji nie wymaga logowania. Sklep nie prowadzi weryfikacji, czy autorzy recenzji nabyli lub użytkowali dany produkt.

w pewnym ogrodzie zoologicznym 3 7 zwierząt stanowią ssaki